روزهای شهریوری ما

روزهایمان می گذرد و کم کم چیزی نمانده تا خانواده ی کوچک ما 4 نفره بشود. خدا رو شکر که این دوره هم بسلامتی رو به پایان است و از وجود مهربان خودش میخواهم تا سختی این چند مدت را هم بر من آسان سازد و بسلامتی عضو چهارم خانواده هم به ما اضافه گردد.

از احوالات خود بگویم که هر روز رو با کلی فراز و نشیب راهی اداره میشویم بماند که همسر جان هر روز بدون استثنا اول صبح شروع به سخنرانی می کند که چقدر بگویم نیازی به سرکار رفتن نیست چرا خودت را اینقدر عذاب می دهی . اینقدر خودت را اذیت نکن. اصلا سرکار رفتن به چه درد میخورد و ...... و من مصمم هر روز راهی اداره میشوم. خدا رو سپاس آرامشی دارم در محیط کار که این را مرهون جابجایی هستم و در اداره هم بعد از صحبت کردن با رئیسمان بنا شد تا تقریبا دو ماهی را یک روز در میان به اداره بیایم و همین باعث شد تا فشار بر اینجانب کمتر گردد. و در هفته  ی قبل بعد از ویزیت پزشکمان بنا شد سه هفته ی آخر را در منزل استراحت نمایم و این بار هم بعد از صحبت کردن با رئیس اداره موافقت کردند و اعلام نمودند که نباید با این شرایط سرکار بیایم. (خدا خیر را نصیبشان فرماید.) سخن کوتاه که امروز روز آخر کاری اینجانب میباشد هر چند بسیار بسیار کار دارم ولی دلمان نیامد تا چند ورقی به یادگار اینجا نگذاریم.

از پسرمان بگوییم که کلاس نقاشی و مشاعره اش همچنان به راه است و گاهی سرکش و طغیانگر است و گاهی رام رام. گاهی اینقدر همراهی میکند برای انجام کارهایش که یادمان میرود که این همان پسری بود که هیچ میلی به تمرین کردن ندارد.  مربی مهربان و دلسوز مشاعره اش که این روزها حسابی با ما همراهی میکند و صد البته چندین برابر من دلسوزی برای پسرمان. دوشنبه ها زحمت آوردن آراد به کسلاس به عهده ی مادر جان میباشد که بعد از رسیدن به یکدیگر راهی کلاس میشویم. چندی پیش آزیتا جان خبر دادند که بخاطر محرم مراسمی در رادیو برگزار میشود با عنوان مشاعره ی حسینی . هرچند پسر ما مشاعره را آنچنان وارد نیست چون در این معقوله با آرادم تمرین نشده بود ولی بنا شد غزلی را به آراد بدهند تا آماده نماید ولی بعد از صحبت ها با رادیو معلوم شد که روز ضبط برنامه ی پسران دو روز بعد از اعلام میباشد و برای همین قسمت نشد هر چند آزیتا جان زحمت کشیدند و خواستند تا آراد را روز ضبط با دخترها ببریم که رادیو مخالفت کرد و گفته بودند که پسر است و باید همان روز حضور پیدا کند. سخن کوتاه که به وجد می آیم خدا را سپاس گزارم بابت این همه لطف که در حق این بنده ی حقیر نموده و لیاقت مادری پسری را به من داده که هر روز بیشتر از ادیروز به وجودش و به حضورش در زندگی میبالم. خداوند همه ی بچه ها را از چشم بد و نگاه های حسود دور نگه دارد. شعر خواندنش که بقول آزیتای مهربان بینظیر است و گاهی هم کلماتی قلمبه از دهانش جاری می گردد که بیا و ببین و من و مربی مات و مبهوت میگردیم.

راستی دوشنبه 97/6/19 یک تولد زودتر از موعود بخاطر محرم هم برای آراد گرفتیم و کیک و فشفشه و شمع  و.... در کنار خانواده و کاملا خصوصی تا ذوق و شوق پسرمان هم فروکش کند که چندیست اصرار بر این دارد که مامان چرا برای من تولد نمیگیری و به همین سادگی پرونده ی تولد پایان 5 سالگی پسرم هم بسته شد.